عضویت ورود

آلفرد هورسلی هینوتن

آلفرد هورسلی هینوتن

آلفرد هورسلی هینتون  ۱۹۰۶ـ ۱۸۶۳

بیداری روز


۱۸۹۶، چاپ پلاتینیوم، رنگمایه داده شده (با سایه؟) (؟)، اندازه ۲/۲۹×۸/۴۹س.م

«کلاید هالند»۲ ـ منتقد ـ در سال ۱۹۰۵هنگام نوشتن درمورد آثار «هینتون» در استودیو چنین نوشت: "آقای هورسلی در میان تمام تصویرگرانِ منظره، کسی است که ما را ترغیب به تفکر در این مورد می‌کند که مفیدترین درس‌ها را در مورد پیش‌زمینه، اهمیّت ابرها و آسمان به لحاظ دیدگاه تصویرگرایی و عنصر شاعرانه‌گی و بهرة غیرقابل انکار چیدمان نقاشی‌گونه از سایۀ هنر سایه روشن نقاشی را از او می‌توان آموخت. آثار او هم‌چنین نه تنها گلایه و شکوه‌های هنرمندانۀ مبنی بر فوکوس غیرمتمرکز و بخشیده را رد می‌کند، بلکه هم‌زمان نشان می‌دهد که یک عکس سراسر واضح به ما نه حسی کاملاً تصویرگرایانه و نه کاملاً طبیعی می‌دهد."
هینتون مانند دیگر تصویرگرایانِ هم‌عصر خودش مثل «الکساندر گیلگی»۳ مرتباً به عنوان یک هنرمند عکاس توسط افرادی چون «هنری پیچ رابینسون»۴ هوادار انگلیسی عکاسی نقاشی‌مآب تشویق می‌شد. هینتون برخلاف «کیلگی» و دیگران، رابینسون را می‌شناخت و حتی برای پسرش «رالف»۵ در «استودیو گیلفورد»۶ کار می‌کرد. هینتون در طی دهة ۱۸۹۰یکی از اعضای «لینکد رینگ»۷ و سردبیر فتوگرافیک آرت جورنال۸ و نشریة تأثیرگذار «آماتورفتوگرافر»۹ ـ برای آن‌چه به‌طور گسترده در مبحث زیبایی‌شناسانة عکاسی تصویرگرایانه می‌نوشت ـ‌ بود.
هینتون در مقاله‌ای در باب فردیّت در بیان عکاسانه بر علیه جاذبه و کشش عادت کردن آثار یک نفر به مدلی منتخب ـ مدلی که خیلی شبیه خود «هینتون» است ـ هشدار داد.
مجدداً شایع شده بود که بعضی‌ها موفقیت‌هایی را در نمایش طبیعت با ظاهری تیره و تار، پیچیده در مه بعدازظهر و غروب به دست آورده‌اند، برای آنها موضوع‌های مطبوع در فضاهای خالی زمین وسط باتلاق و مصب رود نهفته بود؛ گرچه افراد بسیاری از آن وقت تا به حال فکر می‌کنند که اتفاقات دیگر برای نمایش به شکل مبهم یا جلوة مه‌آلود غیرضروری هستند، امّا چون بعضی‌ها در جست‌وجوی بیان به روش‌های رایج از طبیعت بودند ـ یعنی همان شکلی که با آن مواجه می‌شوند ـ نبایستی گمان برده شود که این کارمندان پیشتاز ما را مجبور می‌کنند، باور کنیم که طبیعت جایی دیگر و تحت شرایط مختلفی که از زیبایی کمتری برخوردار است، کمتر گویاست یا کمتر لایق نمایش هنرمندانه است.
سه سال پیش‌تر، هینتون این عکس از «بیداری طبیعت»۱۰ را به همراه عکسی دیگر «اُفول روز»۱۱گرفت. از قرار معلوم قدرت عکس‌های او در دنباله‌روهایش تأثیرگذار بود.
هینتون از عکس‌های «پیتر هنری اِمِرسون»۱۲ که بر اصول طبیعت‌گرایی علمی استوار بودند، چندان حمایت نمی‌کرد و با جدیت بر علیه آن‌چه او به‌عنوان سلطة واقع‌گرایی در هنر عکاسی می‌دید، بحث می‌کرد.
هنرمند، به دلیل خوی هنرمندانه‌اش، طبیعت را ساده‌تر از دیگرانی می‌بیند که به بررسی و مطالعة مکانیسم پنهان موجودات زنده می‌پردازند، یا آن‌هایی که زیادی درگیر مسائل شهری یا ایالتی می‌شوند. در مقابل، با مطالعة توأم با احترام ظاهر آن، او به گونه‌ای شد که اگر اتفاقی خاص پیش می‌آمد و سیمی که به سختی کشیده شده بود، یا کرۀ شیشه‌ای توخالی‌ای به صدا درمی‌آمد، او بلافاصله به آن اتفاق در طبیعت پاسخ می‌داد، و با هنرش، با مهارت و قدرت تولید چیزی که سبب می‌شد دیگران آن‌چه را که شاید هیچ وجود فیزیکی حقیقی نداشت. اما زاییدة طبیعت مریی و خلق و خوی خاص خودش بود، احساس یا تصور کنند.
هینتون که به دیدگاه زولا۱۳ از هنر؛ دیدن طبیعت از میان خلق و خوی هنرمند معتقد بود، نازک طبعی هنرها و مهارت‌های بنیادین انگلیسی را برای توصیف آزادانة هنرمند و ارجاع هر چیز مثبت به واقعیت به آن اضافه کرد. عکاسی برای هینتون معادل چاشنی برای شعر زیبایی‌شناسانه بود.

1. Alfred Horsley Hinton
2. Clive Holland
3. Alexander Keighley
4.Henry Peach Robinson
5. Ralph
6. Guildford Stauclios
7. Linked Ring
8. Photographic Art Journal
9. Amateur photographer
10. Day’s Awakening
11. Days Decline
12. Peter Henry Emerson
13. Zola’s natio
n

نظرات (0)